مولای مهربان من

خدایا، هرگز مولای کریمی را بر بنده زشت کارش صبورتر از تو بر خود ندیدم. ای معبودِ من، تو مرا می خوانی و من روی می گردانم. تو مهر می ورزی و من به خشم می آیم. تو دوستی می کنی و من از سر جهل رد می کنم. گویی که مرا بر تو نعمت و منّتی است. با آن همه ناسپاسی من، باز هم تو از رحمت و احسانت بر من فرو می باری و از فضل و کرمت عطایم می کنی. ای مهربان، بر این بنده نادانت رحم آور و به احسان بی پایانت بر من ببخش که تو بسیار بخشنده و کریمی.

خدایا، معبودا، بارالها، با بار حاجتی بر دوش به درخانه تو آمده ام، از تو پناه می جویم و حاجت از تو می خواهم. نه لایق آنم که دعایم را پاسخ گویی و نه شایسته آن که به عفو و بخشایشت از من درگذری. چشم امیدم به لطف توست و اطمینانم به راستی وعده ات. که فرمودی: هرچه می خواهید از فضل و کرم خدا بخواهید که خدا با بندگانش همواره مهربان است. پس ای سراسرمهر، به عفو و بخشش خود از من درگذر، به اعمال ناشایستْ مؤاخذه ام مکن و دعایم را اجابت فرما.